نگاهت در دلم شور آفرین است

 مرا مستی دهد جام لبانت

  شراب بوسه ات گیراترین است

 ز یک دیدار پی بردی به حالم

   عجب در من نگاهت نکته بین است

   سخن از عشق و مستی گویی با من

                سخن هایت برایم دل نشین است    

سمیرام عشق من دوستت دارم خنده های نازت را به یک دنیا ندهم

در کنار تو بودن را با عالمی عوض نمی کنم

میدانم بسیار به خاطرم اذیت شده ای

با خوب و بدم ساخته ای

از این به بعد در کنارت  هستم

تکیه گاهت خواهم بود اشتباهات گذشته را تکرار نخواهم کرد

حیف نیست چشمان زیبایت آنگونه غم آلود شود

لعنت بر من که اینچنین عشقی دارم

بی هیچ زندگی را تلخ میکنم

پناه خستگی هایم باش

سینه ام محرم خانه اسرارت خواهد بود

ای گل زیبایم افسردگیت را دیگر هیچ وقت نخواهیم دید

دلم برای خنده ات تنگ شده است

به حق همین شب های عزیز

امیدوارم این مطالب را وقتی می خوانی

دیگر ناراحت غمگین نباشی توانسته باشم تو را در اغوشم گیرم

همه نامهربانی هایم را هر چند اندک جبران کنم

سمیرام پناهم باش کنارم باش

دوست دارم

زیبای مهربانم

این دقایق،که بتندی گذرد

دگر ای سمیرا،نمی آید باز

تو بیا،بهر دل غم زده ام

نغمه ای از گذر عشق بساز

گذر عشق که نه،ماندن او

ماندن و گفتن صدها گل راز

توبمان بهر دل بی کس من

و مگردان رخ خود،با صد ناز

تو بمان تا که بماند این عشق

ونیاید،به سراغم،غم تنهایی باز

بدون تو هیچم

تو تکیه گاه قلب منی

بدون تو هیچم

چو پیچکی،با ناز

به دور هستی ات ای یار

عاشقانه میپیچم

تو شمع بخت منی

به گاه تاریکی

توئی جواب مشکل من

به گاه تاریکی

منم چو مرغک پر بسته

که در قفس مانده

تو چون نوید وصالی

برای یک رانده

من آن رمیده ز عشقم

که قلب نومیدی

سرود فنا را برای دل خوانده

تو چون جوانه عشقی

دوباره در دل من

تو چون درخت امیدی

به باغ مشکل من

نوشته بی وجود تو،من از درون شکسته ام

چو کوله بار عشق تو،نهاده سر به شانه ام

قسم نمی خورم ولی، به پای تو نشسته ام

به خاطر نگاه تو،از همه دل بریده ام

به خاطر وجود تو، از همه کس گسسته ام

بدام تو فتاده و،رها نمی شوم دگر

سر کمن عشق را به پای خویش بسته ام

بچه ها میدونید اگه سمیرا اون روز تو دانشگاه به من نگاه نمی کرد و وقتی صداش کردم جوابم و نمیداد هیچ وقت اینجوری دوسش نداشتم

مي نويسم از تو اي زيباي من
مي سرايم از تو اي روياي من
اي نگاهت سبز تر از سبزه زار
مي نويسم بي قرارم بي قرار

پشت ديوار بهار
مي نويسم مانده ام در انتظار
اي که چشمت خواب را از من گرفت
مي نويسم خسته ام از انتظار
مي نويسم مي نويسم يادگار

من نمي دانم چه داده اي به من؟
که چنين دل را سپردم دست تو
يا چه بود در آن نگاه آتشين
يا چه کرد بامن دو چشم مست تو

من نمي دانم نمي دانم چرا؟
اين چنين آشفته ام
آشفته ام
با خيالت روز و شب در آتشم
شعر هايي نيمه شب ها گفته ام

من نمي دانم ولي اينک بهار
با دو صد گل مي رسد
باغ تا گل مي دهد
گل به بلبل مي رسد

باز مي آيد بهار
باز مي آيد بهار
من نمي دانم چرا؟
کس نمي آرد مرا پيغام يار
اي ستمگر روزگار
بي قرارم بي قرار
باز مي بارم
چو باران بهار

                                           هفت تا کفن پوسوندم
پیرهن سیاه تنت کن

                                            من فقط یه استخونم 

         ببین چی کردی با من                                

                                           فکر کن فقط یه لحظه

                               نذار دیگه بیشتر از این تنم تو گور بلرزه 

ازت یه خواهشی دارم زیر طابوتم و نگیر

وقتی که رفتم زیر خاک قبر منو بقل نگیر

                       حالا دیگه راحته راحتی هر کاری که میخوای بکن

              منو به کی فروختی مفت                          برو واسه همون بمیر

فقط تا هفت روز سیاه تنت کن

                                                   شبای جمعه یادی از ما کن

عشقی که بردی باشه حلالت                   عمری که بردی باشه حرومت

فقط بدون روز قیامت جلوی راه تو رو میگیرم

                       تقاص این عمری که از دست رفته رو ازت میگیرم

مطمئن باش و برو ضربه ات کاری بود

دل من سخت شکست

و چه زشت به من و سادگیم خندیدی

به من و عشقی پاک که پر از یاد تو بود

و خیالم میگفت

تا ابد مال تو بود

تو برو

برو تا راحت تر تکه های دلم را آرام سر هم بند زنم .

دلم تنگ است

 دلم تنگ است دلم اندازه حجم قفس تنگ است

سکوت از کوچه لبريز است صدايم خيس و باراني است

نمي دانم چرا در قلب من پاييز طولاني است

کاری به کار عشق ندارم

                               من هیچ چیز و هیچ کس را دیگر

                                                                       در این زمانه دوست ندارم

انگار

                 این روزگار چشم ندارد من و تو را

                                                             یک روز خوشحال و بی ملال ببیند

زیرا هر چیز و هر کس

                        که دوست تر بداری

                                       حتی اگر یک نخ سیگار یا زهر مار باشد

                                                                                   از تو دریغ میکند

پس با همه وجودم خود را زدم به مردن

تا روزگار دیگر کاری به کار من نداشته باشد

این شعر را هم نا گفته میگذارم  ....

تا روزگار بو نبرد ....

                          گفتم که ...

                                   کاری به کار عشق ندارم !

                                                                                                                   قیصر امین پور

براي عشق تمنا كن ولي خار نشو.

براي عشق قبول كن ولي غرورت را از دست نده.

براي عشق گريه كن ولي به كسي نگو.

براي عشق مثل شمع بسوز ولي نگذار پروانه ببينه.

براي عشق پيمان ببند ولي پيمان نشكن.

براي عشق جون خودتو بده ولي جون كسي رو نگير.

براي عشق وصال كن ولي فرار نكن.

براي عشق زندگي كن ولي عاشقانه زندگي كن.

براي عشق بمير ولي كسي رو نكش.

براي عشق خودت باش ولي خوب باش.

  اي تو مظهر زيبايي ها ، اي تو هم سفر جاده هاي بي پايان زندگي با من بمان

اي تو به وسعت دشت عشق با ماندنت با من ، مرا كه عاشق و پر از نيازم ،

مني كه خاموش و بي نورم ، مني كه سرد و خاموشم را به زندگي اميد وار كن...

اي تو ساحل عاشقي ، اي كه اشك هاي روي گونه هايت مانند

شبنمي با برگ گل است ، اي كه ساده ي نفس هايت ترنم امواج درياي عشق است ،

اي كه كلامت به شيريني شهد چشمهاي بهشتي است با من بمان...

با مني كه همن كوير تشنه و بي جانم ، مني كه شاخه خشكيده و

مني كه خسته و خرد از زندگيم آرام كن بمان اي همسفر جاده هاي خسته و خاليم

با من بمان و در اين راه پر فراز و نشيب زندگيم  بهترين

همسفر و همدم و فرشته ي نجات من باش ....

بمان تا با هم از حادثه ها بگذريم از پلي كه بر روي دره هاي بي مهري جدايي

مي باشد عبور كنيم تا به مقصدمان كه خانه دل گل سرخ است برسيم...

اي تويي كه حون عاشقي را در رگ هاي سرد و خشك من جاري ساختي

اي تويي كه نفسي دوباره به زندگيم دادي اي تويي كه حال و هواي دوباره به

دنیای عشق من دادی با من بمان...

بمان تا ديگر بر نام عشق نفرين نگويم بمان تا ديگر عشق را در ذهنم پوچ و

بي معني ندانم .عشق اگر همان قصه ها باشد كه تو با من گفتي واقعي ست

عشق اگر به شيريني عشق ليلي و مجنون باشد واقعي ست پس بيا ،

بيا با من بمان تا با هم قصه اي ديگر در صحنه ي روزگار بر جا بگذاريم و

ما همان ليلي و مجنون دمد قصه ها و افسانه ها شويم.

بيا ما حتي از ليلي و مجنون حادثه ساز تر عاشق تر و ديوانه تر باشيم

اي تويي كه با اراده و اطمينان همسفرم شدي و با احساسي پاك و پر از عشق

پا بر اين جاده ي پر فراز زندگيم گذاشتي تا پايان راه با من باش و دستت

را از من جدا نكن مرا در اين جاده ي تشنه و پر از درد رها مكن مرا تنها مگذار

عزيزم قلب مرا آرام كن زيباترينم به من اميد بده كه به آن مقصدي

كه در آرزو ها داريم و مي خواهيم ، خواهيم رسيد...

اي مظهر زيبايي اي گل شقايقي كه در جاي جاي دلم روييدي

با من تا ابد بمان